mandevu.net

Vandaag, Ik heb een van de architectonische rondleidingen door KA Tours in Phnom Penh. Ze hebben een leuke baan van het-interessante sites, informatieve gids. Ik hoop voor de vangst van een van hun tochten.

We hebben een paar haltes vandaag: op een villa (nu een ziekenhuis) en een interessante, moderne stijl huis in de Toul Kork buurt, evenals de 100 Huizen ontwikkeling op weg naar de luchthaven. De algemene thema van deze tour, omdat hun andere reizen, is de Nieuwe Khmer-architectuur van de jaren 1950 en 1960. Deze termijn, na de onafhankelijkheid van Cambodja in 1953, was een bijzonder rijke periode voor de kunsten in Cambodja. Musici, architecten en anderen keek abr OAD voor nieuwe ideeën, maar tegelijkertijd zoekt binnen met het oog op het vinden van nieuwe manieren van expressie Khmer ideeën en esthetiek. Dit leidde tot een nieuwe, unieke Khmer artistieke visie. Waarschijnlijk de bekendste architect van de periode werd Vann Molyvann. De instabiliteit en burgeroorlogen van de jaren 1970 een einde te maken aan deze periode, en veel van de kunstenaars van de tijd verloren gegaan i n de genocide.

Van de drie haltes hebben we vandaag, maar ik kwam met fatsoenlijke foto's van de 100 huizen complex. Dit is een blok van 104 bijna identieke woningen werd gebouwd tussen 1965 en 1967. De huizen zelf zijn ontworpen door Vann Molyvann, die het traditionele Khmer huis als uitgangspunt. Hij heeft wijzigingen in bouwmaterialen (baksteen in plaats van hout), dak ontwerp (zoals een politieagent van de hoed) en andere details zoals de omvang van ramen en deuren (groter, voor een betere lucht circulatie). De huizen waren oorspronkelijk particulier bezit. Ze zijn aan een scala van toepassingen sindsdien, met inbegrip van gebruik door de Rode Khmer (hoofdkantoor voor Ieng Sary, minister van Buitenlandse Zaken), Vietnamese leger (nadat ze omvergeworpen de KR in 1979) en later de Cambodjaanse luchtmacht. Nu, ze zijn prive-woningen opnieuw. Velen werden beschadigd in de oorlog. Sommige hebben vastgehouden aan de oorspronkelijke vorm, andere zijn bewerkt tot op zekere hoogte.

Dit is een screen-shot van een satellietbeeld van Google Earth. Let op de wisselende plaatsing van de huizen. Dit was toe te staan voor een betere luchtcirculatie, evenals waardoor elk huis kijken uit op de tuin ruimte eerder dan een ander huis. Klik op de afbeelding voor een grotere versie die gemakkelijker te interpreteren.

Hier afgebeeld is een voorbeeld van een van de huizen, die momenteel gebruikt worden als een christelijke kerk.

Natuurlijk, wat er werkelijk gevangen mijn ogen was de productie van levensmiddelen die gaande was. Een familie hadden hun dooryard gevuld met hoge planters gemaakt van oude motor banden, evenals een aantal bomen (en een lekke band repareren bedrijven, die niet in deze foto kan dit een methode om het hergebruik al die slechte banden moeten zij hebben verzameld in de loop der jaren?).

Mijn favoriet voor vandaag was het nieuwe systeem trellis afgebeeld hier ...

Ze werden steeds meer een soort van squash in het scheermes draad die bijgevuld hun voorste wand. Het was een luffa / chinese Okra-looking soort man-zijn er veel verschillende landen, en ik ben niet op de top van ze allemaal nog niet. Het thuisfront eigenaar was niet in de buurt voor me te vragen. Groot gebruik van gebruik van de ruimte, maar wees voorzichtig bij Squash picking tijd!

Update 28 maart 2007: The International Herald Tribune net gepost een interessant artikel over New Khmer Architectuur en Vann Molyvann in hun reis-afdeling. Het is de moeite waard om voor meer achtergrond informatie.

Vanochtend, Michelle Simon's blog, Appetite for Profit, wees me in de richting van een artikel door Christopher Cook over ten Common Ground Magazine. Hij zette samen een leuke herinnering aan het feit dat het wijzigen van ons voedsel systeem neemt meer dan "te stemmen met uw vork "...

Dat consumenten dragen sommige zwaaien over het voedsel dat zij worden verkocht is onbetwistbaar. Eten corporaties' hernieuwde passie voor organische is niets zo niet een scramble na consumenten greenbacks. Ten minste gedeeltelijk te wijten aan de consument (en activistische groepen ') druk, Nabisco verlaagd transfats in hun Oreo cookies en Kentucky Fried Chicken wordt binnenkort frituren zijn miljoenen kippen delen in niet-gehydrogeneerde koken olie. Vooruitgang, om zeker te zijn, maar het is gewoon nibbling op de marge. Ondertussen moeten de bedrijven gratis PR, een vet-gorging natie de gezondheid betreft zijn quieted - en de onderliggende corporate-run voedsel systeem dat zorgt voor zo veel ernstige gezondheids-en milieuproblemen gaat onbetwiste. Getuige de Wal-Mart geleide corporate overname van organische verbindingen, die al leidde tot minder-dan-duurzame industriële biologische landbouwbedrijven en een constante verdunning van de federale normen.

Stemmen met onze vorken, terwijl een nuttige eerste stap, valt verontrustend korte van de behoeften en mogelijkheden van dit historische moment. Van verontreinigde industriële voedsel, intens vervuilende fabriek boerderijen, voor de miljoenen ponden van giftige bestrijdingsmiddelen nog showered op onze produceren en steeds prolifererende genetisch gemanipuleerde gewassen, ons voedsel is in wanhopige behoefte van fundamentele verandering. We kunnen niet zomaar onze shop uitweg uit deze puinhoop. We hebben behoefte aan een dwingende, coherente alternatieve kanalen die vandaag opwinding over goed eten veel verder dan de kassa levensmiddelszaak lijn, te stemmen voor het openbaar beleid en de investeringen die de herstructurering van hoe voedsel wordt gemaakt, verhandeld en geconsumeerd.

Als iemand die af en toe toots zijn eigen hoorn over het percentage van zijn inkomen van het huishouden verkwist op boerenmarkten, dit artikel is een leuke herinnering dat de wijzigingen moeten nog worden gemaakt op het beleid kant van de zaak-heroriëntering nationale landbouwbeleid priorites, tweaken de komende Farm Bill en dergelijke. Ik hou van een aantal van zijn suggesties. Zij eisen een beetje meer dan alleen het veranderende koopgedrag. Zij eisen betrokkenheid.

Mamamandevu was hier voor een al te korte 10-daagse bezoek. Ze is terug naar huis nu. Maar, het was een echte traktatie om haar te zien. Deze half-een-wereld-weg is voor de vogels. Terwijl ze was hier We raken de belangrijkste toeristische attracties, met inbegrip van Angkor Wat en een puinhoop van de andere tempels van de buurt. Het was erg leuk. Ook gaf me een kleine herinnering over hoeveel hoogtes niet geschikt voor mij.

Ik heb nooit graag op de hoogte. Ik krijg altijd een beetje duizelig en wankel atop ladders en nabij randen. Ik ben vrij zeker van dat de basis van het Paul Bunyan standbeeld in Bangor, Maine nog klauw merken van mijn strijd om te langzaam lager mezelf in mijn vaders armen als een klein kind (iedereen dacht dat ter plaatse zou maken voor een grote foto-misschien zo zijn, maar duidelijk niet zonder levenslang trauma). Ik heb echter nooit volledig bevroor op. Tot nu. Het was vroeg in de eerste dag van onze drie dagen van de tempel Touring. Onze tweede stop, hier afgebeeld, is niet bijzonder hoog. Misschien hebben een zandsteen fineer in vroegere tijden, ik ben niet zeker, maar nu is alles wat overblijft is lateriet-een poreuze steen, dat doet me veel lava, ook al heeft zijn oorsprong in de modder in plaats van gesmolten gesteente.

Ik was ongeveer halverwege, mid-gesprek, toen ik besefte dat ik in het dreigend gevaar van vallen achteruit off van het gebouw en dat de steen leek te verlenen onder welk deel van mij was in contact met de trap (er was een veel, want als mijn paniek groeide, een crouched lager te maken zoveel contact als ik kon-handen, voeten, knieën, wat ik kon vinden). Mijn tempo vertraagd, volledig tegengesteld aan mijn ademhaling en hartslag. MamaM later merkte dat ik gewoon soort van gestopt spreken rond die tijd. Elke stap omhoog nam een heleboel van denken, zowel om de stijgende paniek (als in, te schreeuwen van de menigte van apen) en om darn zeker van zijn dat ik aan elk van mijn vingers in elke klip en gat mogelijk. Elke voet geplaatst zeer zorgvuldig te controleren voordat het verschuiven van mijn gewicht, om er zeker van was ik niet intensivering op een kiezelsteen of een zandige patch of iets zou mijn tractie. Ik wilde niet daar, maar als ik gestopt Ik had de nacht op de trap. Niet een aantrekkelijk vooruitzicht. Zodra ik tot de lijst net onder de top, ik gaf het op en ging zitten, proberen te vangen mijn adem en loop in mijn hersenen. De anderen scampered op maximaal, zonder problemen. Ik bezit nog steeds echt, en de verspreiding mezelf erop, zodat zo veel contact met de steen mogelijk (ik heb niet wilt niet afblazen van het gebouw of omslaan door fout). Ik heb geprobeerd om genieten van het uitzicht (we waren in de rug, dus was het bos). Ik heb veel van de berekening van wat mijn opties zijn in-als in, hoe kon ik stap uit de tempel. Natuurlijk, veel aan mijn ontzetting, helikopters en brandweerlieden met hoge ladders of een emmer vrachtwagen waren van de vraag. Ik gerationaliseerd over hoe mensen zijn klimmen omhoog en omlaag deze zaken voor meer dan 1000 jaar. Op het moment, dat bijzondere feit van belang minder dan het leek alsof het zou moeten hebben. Dus, Ik heb zaterdag voor een tijdje en probeerde om stil. De resultaten waren gemengd. MamaM en onze vriend klaar verkennen van de boven-en hun afkomst, wachten geduldig op de basis bespreken tempel gebouwd. Een paar minuten later volgde ik. Zeer, zeer langzaam .

Het was nogal pijnlijk te hebben gehad deze aflevering. In de komende paar dagen, werd het sorteren van een project te worden geslagen door de trap. En ik heb best wel goed. Het nooit gemakkelijk is. Mamamandevu nam deze andere foto terwijl ik maakte mijn manier de trap op naar een van de torens van Angkor Wat (bij een 70 graden hoek, ik zou kunnen toevoegen). ik bijna niet omhoog gaan, maar kan niet zomaar vertrekken zonder een bezoek aan de hoogste niveau van de tempel. De andere foto is van een trappenhuis dat een reling geïnstalleerd (een klein, dun reling). Dat maakt het makkelijker om aan de slag, maar niet veel makkelijker.

Mamamandevu sloeg deze afbeelding van een bord geplaatst in een van de openbare toiletten op de archeologische locaties in de buurt van Angkor Wat. De formulering volgt de beelden, en eigenlijk zegt: "Het is verboden om op de [WC]." Ik vind het leuk omdat het is straight-forward in haar bericht. Sit-down type toiletten zijn in de minderheid hier, voor zover toilet technologieën gaan. Zij komen vaak genoeg in de steden, of in inrichtingen bezocht door buitenlanders. Maar in mijn ervaring, gehurkte heerst opperste overal anders. Ik ben erg benieuwd wanneer Apsara (de instantie die regelt het hele complex) hadden deze borden geïnstalleerd als een hoffelijkheid als de toiletten werden gebouwd, of alleen na om te gaan met gebruikers fouten, zoals valt en gebroken toilet zitplaatsen. Interessant, rond Angkor monument deze symptomen lijken alleen te hebben in de vrouwenbeweging toiletten, en leek te zijn afwezig uit de mannen kamers. Onze steekproefomvang was vrij beperkt, hoewel (n = 3, als ik me goed herinner).

Ik kan waarderen toilet veranderende technologieën. Niet bijzonder wendbaar, mijn eerste ontmoeting met de squat toilet heeft een beetje van de aanpassing (met geen tekort van de gebruiker van mijn eigen fouten!). Ik waarschijnlijk zou hebben gebruikt voor enkele tekenen ook.

Op 2 februari een gewas van 30 Vredeskorps vrijwilligers aangekomen in Phnom Penh en ingehuldigd de nieuwe PC programma in Cambodja. Deze partij zal werken als Engels leerkrachten op het post-secundair niveau in zeven provincies. Ik ben nog niet zeker waar. Ik zijn kijken naar de ontwikkeling van dit programma voor een jaar of zo, aangezien de aankondiging werd gedaan dat vredeskorps is te boeken met het programma hier. Toen het nieuws aanvankelijk brak, ze hadden gezegd dat ze zouden gaan worden de aanwerving van zowel Engels leerkrachten volksgezondheid en de gezondheid van de opvoeders. Maar er zijn geen verslagen van de gezondheid van mensen nog misschien ze zijn begonnen en de groepen. Ze hebben ook gezegd dat ze zouden kunnen worden uitgebreid naar andere gebieden in de toekomst. Ik kan alleen maar hopen dat dit wellicht ook de landbouw , en misschien een vacature!

Ik probeerde op te sporen enkele kranten om de lokale media van dit evenement (er was een beetje paragraaf in de lokale taal Engels daags). Maar ik denk dat ik begonnen met de jacht te laat in de dag, zodat er geen te vinden. Daar las ik ver beneden de rang niveau, maar waarschijnlijk zou hebben genomen mij een maand te krijgen door middel van het artikel toch.